logo
Pr. Constantin NECULA: Să avem curajul să iubim... / Να έχουμε το κουράγιο να αγαπάμε
Pr. Constantin NECULA
78448 vizualizari
Pr. Constantin NECULA: Să avem curajul să iubim... / Να έχουμε το κουράγιο να αγαπάμε

Suntem sub emoția tulburătoarelor știri din Grecia. Imaginile unei apocalipse dureroase smulg din noi oftaturi. Puteam fi noi, oricare dintre noi. Suntem, cu fiecare om, fiecare dintre noi. Din negura Facebook-ului am prins primele snobisme moraliste. O teologie penală, vorba Domnului Pleșu, izbucnită din neputința de a înțelege să ne ținem gura la durerea altora, dacă nu suntem în stare să ne rugăm tăcând.

Oricât ți-ar fi de antipatici conducătorii unei țări, aviz și modului nostru de a ne autodistruge din ultimii ani, oricât de idioate acțiunile civice propuse de unii sau alții, în numele unor legi izvodite de cu noapte, noaptea minții, la momentele grele, absurde, dureroase avem o singură obligație: să avem curajul să iubim...Să stăm fermi dinaintea morții scriind pe inimi, cum au scris ei pe casele descojite de viață: We are here! Suntem aici.

Suntem alături de voi. De voi care ne-ați fost gazde pelerinajelor ori orelor noastre de destindere, de voi, oamenii unei țări care ne-a devenit țară multora pentru segmente de viață. De voi care ne-ați adunat pe Meteore ori pe țărmul mării, în frumusețea Eginei ori sălbăticia de lumină a Olimpului, de voi care ne duceți peste valuri spre singurul liman de dragoste întrupat în mijlocul lumii: Athosul! Dinaintea dramelor umane nu încape nimic din aroganța moralistă și stupizenia gregară. Nu cred, sau refuz să cred, că n-am învățat nimic din tragedia de la Colectiv. Nu de făcut pe deștepții au nevoie oamenii, semenii noștri, ci de dragostea noastră, de mărturia noastră că ne pasă. În smerenie și bun simț, cu destinderea de Duh Sfânt ce ți-o pune în inimă bunul simț.

Mi-e rușine cu răutatea unui creștinism mediocru, de turmă analfabetă în Duh. Opriți-vă! Încercați să vedeți că Dumnezeu Însuși plânge de dorul nostru. Copiii morți în Laos, dramele din spitale, răutatea dintre noi, ifosele de puri ale celor care n-au atins puterea dar se cred incoruptibili, jena de a privi cum numără puținii bani ce-i mai au bătrânii la tejgheaua cu pâine ori la ghișeul farmaciei, rușinea de nu găsi soluții la sărăcia oamenilor ori de a nu ști cum să ne cerem iertare că nu suntem lângă oameni, în momentele de criză, sunt motive de reflexie mai amplă decât păcatele altor popoare ori insistența violentă a grupusculelor ideologizante în efortul lor de a prosti liniștea lumii. Inundațiile din Țară nu ne-au învățat nimic?

Nu ne-au adus aminte că trebuie, obligatoriu, să stăm unul lângă altul pentru că lipsesc cei care să ne fie liantul social al unității? E nevoie de creștini în construcția unei democrații reale? Fără îndoială că da. Dar de creștini atenți la suferință și compătimitori la tragedii. Făcători de bine și atenți la rugăciune. Colportorii de apocalipse stupide și muribunzii cu aere de înviați nu încap în lucrarea de Duh a unei Biserici. Nici când cenușa tragediilor se va răci, iar unii o vor ascunde sub preș- cine are ochi de citit înțelege- gura creștinilor nu poate emite judecată fraților ci încurajarea exigențelor care nu repetă cataclismele. Nu-l puneți pe Dumnezeu în situații jenante doar pentru că nu-i înțelegeți gândul și durerea.

La vremuri grele, dureroase, avem o singură chemare: Trebuie să avem curajul să iubim! Să iubim fără nici o rezervă, să simțim pe pielea noastră arsura celor arși, lacrima celor pierduți și cenușa din gura celor care strigă după ajutor! Trebuie, obligație de exigență duhovnicească, să viețuim în inimile noastre ieșind din covârșitoarele cătușe ale căderii noastre, ale gândului nostru critic, ireal în răutatea sa. Ajunge zilei greutatea ei. Grecia, Laos, Siria, lumea întreagă are nevoie de compasiunea noastră, de liniștea noastră atârnată de Cer. We are here Greece! Nu te lăsăm în flăcări. Ne-ai dăruit ca democrație, istorie, cultură și viață duhovnicească enorm și pentru asta suntem alături de tine. Ne pasă.

Și iartă-ne că în liniștea noastră nătângă uităm că Dumnezeu nu omoară și nu aprinde păduri, că pedepsește cu dragoste. Voi sunteți pedeapsa lipsei noastre de iubire când vă vedem tragedia. We are here Laos, Syria... Suntem aici Dumnezeul nostru. Iartă-ne de gură mare și dă-ne curajul să iubim. Necondiționat.

 

Πάτερ Constantin NECULA: Να έχουμε το κουράγιο να αγαπάμε

 

Είμαστε συγκλονισμένοι από τις οδυνηρές ειδήσεις που έρχονται από την Ελλάδα. Είμαστε συντετριμμένοι από τις εικόνες μιας ολέθριας καταστροφής. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς. Συμπάσχουμε με τον καθένα, ο καθένας μας. Μέσα από την νεφελώδη ασάφεια του Facebook, διαβάσαμε τα πρώτα “ηθικά διδάγματα”. Μια “ποινική θεολογία”, τιμωρός, όπως λέει ο κος Πλέσου (Αντρέι Πλέσου - Ρουμάνος σύγχρονος  πεζογράφος και δοκιμιογράφος), που πηγάζει από την ανικανότητα μας να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό μπροστά στον πόνο των άλλων, ενώ θα έπρεπε να προσευχηθούμε σιωπηλά.

Ανεξάρτητα από το πόσο αντιπαθητικοί θα ήταν οι ηγέτες μιας χώρας, και εδώ αναφέρομαι στο αυτοκαταστροφικό μας τρόπο των τελευταίων ετών, όσο ανόητες και να ήταν οι  κοινωνικές συλλογικές πράξεις που πρότειναν η μια ή η άλλη ομάδα, βάσει νόμων που ψηφίζονται τα μεσάνυχτα, στα βαθιά μεσάνυχτα του εγκεφάλου, στις δύσκολες στιγμές όμως, παράλογες και οδυνηρές, έχουμε μία μοναδική υποχρέωση: να έχουμε το κουράγιο να αγαπάμε… Να παραμείνουμε όρθιοι μπροστά στο θάνατο, γράφοντας στις καρδιές μας, όπως έγραψαν εκείνοι στα κατεστραμμένα και χωρίς ζωή σπίτια τους: “We are here! Είμαστε εδώ!”

Είμαστε μαζί σας. Με εσάς, που μας φιλοξενήσατε στα προσκυνήματα μας ή στις ώρες χαλάρωσης μας, σε εσάς, τους ανθρώπους μιας χώρας, που έχει γίνει χώρα μας, σε πολλές πτυχές της ζωής. Είμαστε μαζί σας, που μας δεχτήκατε στα Μετέωρα και στους ιερούς τόπους ή στις παραλίες, στην ομορφιά της Αίγινας ή στην άγρια ομορφιά και στο φως του Ολύμπου, με εσάς που μας πηγαίνατε πάνω από τα κύματα προς το μοναδικό λιμάνι της αγάπης που δημιουργήθηκε στο κέντρο της γης: στο Άγιο Όρος ! Μπροστά στα ανθρώπινα δράματα δε χωρά τίποτα, ούτε ηθική αλαζονεία ούτε ασεβή ηλιθιότητα. Δεν πιστεύω ή αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν έχουμε μάθει τίποτα από την τραγωδία που έγινε στο Κολεκτίβ (Κλάμπ στην Ρουμανία που κάηκε το 2015 με πάνω από 60 θύματα). Κανείς δεν έχει ανάγκη την “εξυπνάδα” μας, οι συνάνθρωποι μας έχουν ανάγκη από την αγάπη μας και την έμπρακτη συμπαράστασή μας. Να τους βοηθήσουμε ταπεινά, με αίσθηση αλληλεγγύης και συμπόνιας, με ανοιχτή αγκαλιά που μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να κάνει να φωλιάσει στις καρδιές μας.

Ντρέπομαι με την κακία ενός Χριστιανισμού που δεν είναι στο ύψος των περιστάσεων, για τους πνευματικά αναλφάβητους. Σταματήστε, επιτέλους! Προσπαθήστε να δείτε ότι ο Ίδιος ο Θεός δακρύζει επειδή Του λείπουμε σαν άνθρωποι με αγάπη, και όχι να μισούμε ο ένας τον άλλο, κρυμμένοι πίσω από την πλάτη Του. Τα νεκρά παιδιά στο Λάος, το δράμα στα νοσοκομεία, η κακία ανάμεσα μάς, ο αέρας “του καθαρού” κάποιων που δεν φτάσανε ακόμα στην εξουσία, αλλά θεωρούν τους εαυτούς τους άφθαρτους, οι αδύναμοι και οι φτωχοί γέροντες που ντροπαλά μετράνε τα ψιλά να πάρουν μια φραντζόλα ψωμί η τα φάρμακά τους, η ντροπή που αισθανόμαστε που δεν μπορεί να βρεθεί λύση στη φτώχεια αυτού του κόσμου, η αδυναμία μας να ζητάμε συγγνώμη, διότι δεν μπορούμε να είμαστε δίπλα τους, η αδιαφορία μας απέναντι στους συνανθρώπους μας στις δύσκολες στιγμές, όλα αυτά είναι αιτίες προβληματισμού και περισυλλογής, πιο σημαντικές και από τα σφάλματα των άλλων λαών ή την βίαια επιμονή των διάφορων ιδεολογικών ομάδων που καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να ξεγελάσουν τον κόσμο. Οι πλημμύρες στη χώρα μας δεν μας δίδαξαν τίποτα;                                                              

Δεν μας υπενθύμισαν ότι υποχρεωτικά πρέπει να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο, γιατί δυστυχώς  λείπουν εκείνοι που θα μπορούσαν να μας κρατήσουν ενωμένους. Δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή! Έχουμε ανάγκη τους Χριστιανούς για την οικοδόμηση της πραγματικής δημοκρατίας; Αναμφίβολα, ναι. Αλλά, χρειαζόμαστε Χριστιανούς να νοιώθουν τον πόνο του άλλου, να συμπονούν στις ανθρώπινες τραγωδίες. Να κάνουν καλό και να προσεύχονται. Αυτοί που οιωνίζουν μια αβάσιμη αποκάλυψη και οι μισοπεθαμένοι με αέρα αναστηθέντων, δεν έχουν καμιά θέση στο πνευματικό έργο της Εκκλησίας. Ακόμη και όταν η στάχτη της τραγωδίας κρυώσει και μερικοί θα την κρύψουν κάτω από το χαλί - όποιος έχει μάτια να διαβάσει, θα καταλάβει - η φωνή των Χριστιανών δεν μπορεί να κρίνει αδελφούς, παρά μόνο να ενθαρρύνει όποιες πρωτοβουλίες, για να αποφευχθούν και άλλες καταστροφές. Μη επικαλείστε το Θεό στις δυσάρεστες καταστάσεις επειδή δεν καταλαβαίνετε την σκέψη και τον πόνο Του.

 

Στους δύσκολους και επώδυνους καιρούς, έχουμε ένα μόνο χρέος: Πρέπει να έχουμε το κουράγιο να αγαπάμε! Να αγαπάμε με ανιδιοτέλεια, χωρίς κανένα δισταγμό, να νιώθουμε πάνω στο δέρμα μας τις πληγές των εγκαυμάτων, των καμένων, το δάκρυ των αγνοουμένων, τη στάχτη που είχαν στο στόμα τους όσοι φώναξαν για βοήθεια! Έχουμε την πνευματική υποχρέωση να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να σπάσουμε τις βαριές αλυσίδες της ηθικής μας κατάπτωσης και της αλαζονικής και κακοπροαίρετης κριτικής. Ας βάλουμε ένα τέρμα ως εδώ. Η Ελλάδα, το Λάος, η Συρία, ολόκληρος ο κόσμος έχει ανάγκη από την συμπόνια μας και από την ειρήνη που μας έρχεται από τον Ουρανό. “We are here, Greece! Ελλάδα, είμαστε εδώ!” Δεν θα σ’ αφήσουμε στις φλόγες. Μας δίδαξες τόσα πολλά και ανεκτίμητα: για την δημοκρατία, την ιστορία, τον πολιτισμό και την πνευματική ζωή, και για όλα αυτά είμαστε δίπλα σου. Σε πονάμε. Νοιαζόμαστε για σένα.

Και συγχώρεσε μας, που στην αφελή σιωπή μας, ξεχνάμε ότι ο Θεός δεν σκοτώνει και δεν πυρπολεί τα δάση, ότι τιμωρεί με αγάπη. Εσείς είστε οι μάρτυρες της έλλειψης της αγάπης μας και οι εικόνες που βλέπουμε είναι η τιμωρία μας. We are here, εδώ είμαστε Λάος και Συρία ... Εδώ είμαστε Θεέ μας! Συγχώρεσε μας, για τα ανούσια λόγια που λέμε και  δώσε μας το κουράγιο να αγαπάμε.  Άνευ όρων!






comentarii
3 comentarii

Asa este, nu Dumnezeu pedepseste atat de rau, gandurile si emotiile negative colective produc aceste catastrofe. Astazi stiinta incepe sa recunoasca timid adevarurile pe care le cunosteam din Biblie, printre care si puterea gandului... Am uitat sa ne iubim aproapele si ori ne vom schimba, ori nu vom mai fi...
Irina
27.07.2018 00:08
Hristos a înviat! Doamne ajuta ca sa invie si sufletele noastre din grijile vieții acesteia si sa putem ajuta oamenii care au nevoie de noi ca sa ne mantuim impreuna. Doamne ajuta!
Radu Chiritoiu
28.07.2018 11:45
"E nevoie de creștini în construcția unei democrații reale? Fără îndoială că da." Sa intelegem ca daca esti ateu sau de orice alta confesiune nu poti construi o democratie "reala"? De ce la "Editorialul zilei" auzim iarasi glasul propagandist al BOR-ului?
unu care nu poate construi o democratie
30.07.2018 00:25
Din aceeasi categorie
sevis

kogalniceanu

smeralda

jidvei

marquardt

sibiul de odinioara

omirom

Vacanta Eurotrip
espressor
sport
info
Licitatie publica

accentmedia